Vakantie Berlijn
Donderdag 27 Mei t/m Woensdag 2 Juni 2010

De groep bestond uit:

Henk v.d. Heuvel (chauffeur)              Mindervalide gasten:
Ina Muller (ondersteuning)                 Erik Jan Oostra
Aloy Jannink (ondersteuning)              Margreet Wezel
Martien Hendriks (verzorgende)           Roland Wartena
Will Jager (verzorgende)                    Mirjam Veltum

Op donderdag 27 mei was het om half 10 verzamelen bij de Handicamp.
Onder het genot van een kopje koffie of thee, maakten we kennis met elkaar.
Ina, die toen hoorde dat Mirjam alleen maar glutenvrije producten mocht, bleek er heel veel van af te weten. Ze had de dag ervoor nog cursus hierin gegeven. Ze bleek nog spullen over te hebben, dus is tussentijds nog even naar huis geweest om deze spullen te halen. ( gluten is granen zoals tarwe, rogge, gerst en haver) Ze woonde maar 5 minuten op de fiets bij de stalling van de camper vandaan. Ondertussen was ook alle bagage in de camper gezet en nadat alles goed gecontroleerd was, kon er langzamerhand begonnen worden met het inladen van alle deelnemers.
Toen we allemaal een plekje hadden gevonden en vaststonden, konden we vertrekken. We werden door een vrij grote groep uitgezwaaid, dus dat was wel fijn.
We vertrokken om ongeveer kwart over 10 met de camper richting Berlijn.
Bij de eerste tussenstop kwamen we er achter dat Erik Jan zijn voetsteunen van zijn duwrolstoel er niet aan zaten, dus toen zo maar even zitten. We
konden ze zo snel niet vinden en we gingen toch niet meer terug. Dus dan maar de stoel achterover kantelen en zo rijden. Voordat er gegeten kon worden, moest er van Henk eerst het tafelkleedje op de picknicktafel gelegd worden. Vond hij huiselijker staan. We zaten heerlijk van de zon te genieten. Lekker verder kletsen om elkaar beter te leren kennen.
Vervolgens op naar de eerste camping in Hannover in Duitsland. Vlakbij de camping bleek een begraafplaats te liggen, we dachten allemaal “gaan we wel goed?” Het geintje van “stille buren” was dan ook snel gemaakt. We moesten bij die camping via de achteringang naar binnen.
Toen we binnen waren en eindelijk op ons plek stonden, had Henk eigenlijk meteen al spijt dat hij er opgereden was.
Hij zat namelijk direct al weer na te denken hoe de camper de volgende dag er weer afgereden moest worden. “Waren we er al?” Dat zagen we morgen dan wel weer.
Eerst gingen we hier de camping maar eens verkennen. (waren de toiletgebouwen voor ons zelf te bereiken of niet, dat soort dingen)
Onderweg zijn we ook nog een leuk meertje tegengekomen. De camping bleek niet zo groot te zijn, dus niet zoveel later waren we weer terug bij de camper.
Henk & Aloy zijn toen nog bezig geweest met Erik Jan zijn rolstoel, want die voetsteunen hadden we nog steeds niet gevonden. Toen de voetsteunen van de douchestoel er ook nog proberen op te zetten, maar dat lukte helaas niet jammer genoeg.
’s Avonds buiten heerlijk spaghetti gegeten aan de picknicktafels van de camping aan het meertje. Daarna een lekker bakje koffie/thee. Omdat sommigen het buiten te koud vonden worden, werd dat gedaan in twee groepjes. Daarna moest er nog het nodige gedaan worden aan tassen uitpakken, spullen in de kast leggen enz. Dus het was even een drukte van belang in de camper. Wat werd er toen gevonden in een tas van Erik Jan:
“de voetsteunen van zijn rolstoel”. Kunnen ze morgen gelukkig wel gebruikt worden.
Toen alles op zijn plek lag, hebben we met zijn allen nog wat gedronken en
ook nog een chippie en een toastje er bij genomen. Omdat het inmiddels verder was afgekoeld buiten, zaten we lekker met zijn allen binnen. Op een gegeven moment besloten we maar eens rustig aan te gaan slapen en werd er afgesproken dat we morgen rond 07.30 uur zouden opstaan.

Vrijdag 28 mei.
De eerste ochtend in de camper. Dan is het altijd even wennen hoe het allemaal ook al weer gaat. Maar beginnen zonder koffie of een kopje thee dat kon natuurlijk niet, dus dat ging er wel in. Daarna kwamen we toch weer allemaal in de kleren en konden we met zijn allen buiten ontbijten.
Even de afwas doen en we konden vertrekken. Nu werd er een goed beroep gedaan op de stuurmanskunst van Henk, want het was nog een hele toer om weer van deze camping af te komen. Henk wilde dan ook niet dat wij al in de camper zaten. We keken van een afstandje toe hoe het hem zou vergaan.
Met behulp van Aloy ging het heel goed, maar er moest heel veel heen en weer gestoken worden, voordat dit klusje was geklaard. Henk gaf toen ook aan: “Deze camping eens maar nooit weer”. Dus we moesten nu voor de terugweg een andere camping gaan zoeken, maar dat was voor latere zorg.
Even buiten de camping zijn we allemaal maar weer ingestapt om de reis verder te vervolgen haar Berlijn.
Onderweg hebben we wat gekletst en een boodschappenbriefje gemaakt en er werd meteen besloten wat we de volgende 3 avonden zouden eten. Onderweg controleerde Ina, voor degene die boodschappen zouden doen, waar het briefje was en toen was ze het kwijt. Snel hebben we maar even een nieuw briefje gemaakt. Voordat we bij de winkel waren, vond ze natuurlijk ook het 1e briefje terug. Dus ging ze maar met 2 briefjes boodschappen doen, want zo wist ze dat ze alles wel zou meenemen. Er ging een deel van de groep met haar mee, want dat was ook gezelliger en dan werd het sjouwen van de boodschappen ook een stuk gemakkelijker.
De anderen bleven in de camper bij elkaar zitten. In de winkel was niet alles verkrijgbaar, zoals pindakaas, zilvervliesrijst en aardappelschijfjes. Dus toen moesten we de maaltijden iets gaan aanpassen, maar laat dat maar aan Ina over, want die was dat wel gewend.
Naast de supermarkt zat ook nog een bakker, daar hebben we broodjes en nog wat lekkers voor bij de koffie gehaald. Toen alles weer veilig in de camper was opgeborgen zijn we weer verder gereden naar de camping.
Eind van de middag kwamen we aan op een hele grote camping vlak bij Berlijn.
De camping heet: “Inr königlicher campingpark Sanssouci zu Potsdam/Berlin.”
Nadat we ons gemeld hadden en de nodige zaken geregeld waren, konden we de camping oprijden. Henk dat een plek toegewezen gekregen, dus eens kijken of het wat was. De plek was snel gevonden en het leek ons wel wat. Ook nu vond Henk het beter dat wij alvast de camper zouden verlaten, dus zo gedaan. Hierna kon Henk, weer met behulp van de aanwijzingen van Aloy, aan de slag om de camper goed neer te zetten.
Ook nu kwam er weer de nodige stuurmanskunst bij Henk om de hoek kijken. Ook de nodige mensen op de camping stonden te kijken. Zo van “Wat komt daar nu toch aan rijden een vrachtauto met aanhanger????”
We stond een beetje aan de rand van de camping vlakbij een meer met een klein grasveldje. We besloten om bij dat meer even lekker koffie te drinken en even bij te komen van de reis. We zagen daar ouders met kinderen in het water, maar zo warm was het nu ook weer niet. Gelukkig hoefden wij er niet in.
Toen we een tijdje hadden gezeten, besloten Roland, Mirjam, Margreet & Will de camping maar eens te gaan verkennen. Het bleek een grote camping te zijn en hij was nog aardig goed bezet. Natuurlijk zijn ze ook even toiletgebouw gaan bezoeken. Er bleek een heel mooi aangepast toilet te zijn. Roland vond het een “balzaal”. Hij was een stuk groter dan zijn toilet thuis. Daarna zijn we nog even verder gelopen. Terug bij de camper konden we mooi naast de camper zitten. Erik Jan zat daar al. Ondertussen was Ina al aan het eten begonnen en we konden de nodige geuren al waarnemen. We aten gebakken aardappelen, bloemkool en broccoli met kaassaus met kip en gehakt. Heerlijk was het iedereen heeft er lekker van zitten smullen. Het was allemaal weer veel te snel op en de nodige borden waren aan een spoelbeurt toe. Met z`n allen was dit zo geklaard. Na dat alles weer opgeborgen was, gingen Henk, Roland & Mirjam informeren of we mee konden op een boottocht bij Potsdam.
Toen ze terugkwamen, hoorden we onder het genot van een drankje, dat het boottochtje niet door kon gaan, want de boot was helaas niet rolstoel toegankelijk.
We konden gelukkig nog een aardig tijdje buiten zitten, maar op een bepaald moment riep toch ons bed ons. Morgen weer een nieuwe dag, dus laten we maar gaan slapen.


Zaterdag 29 mei.
’s Morgens werden we wakker gemaakt, zoals gewoonlijk met een kopje koffie of thee, door Ina. Dat is lekker rustig wakker worden. Ook nu was het niet de bedoeling om bij de camper te blijven, want vandaag stond er een rondrit met Nederlandse gids door Berlijn op het programma.
Iedereen wilde vlot in de kleren zijn, want we hadden er allemaal wel zin. Ontbeten hebben we weer bij het meertje aan de picknicktafels. Deze keer hadden we ook heerlijke aardbeitjes bij ons ontbijt. Voordat Margreet, Roland & Will daar aan konden beginnen, moest er bij hun eerst een kommetje muesli met vla naar binnen, zoals elke ochtend.
Terwijl we daar zaten, kwamen ook dezelfde ouders met hun kinderen weer zwemmen bij het meer. We hebben tijdens het eten daar ook nog gezellig naar zitten kijken.
Toen het tijd werd om de spullen op te ruimen, is Will zich gaan aankleden (zij liep nog steeds in nachtkledij) terwijl de anderen gingen afwassen, koffie & thee zetten en dergelijke. (Dan is het wel handig om rolstoelen met een blad er voor te hebben, kun je lekker alle spullen opzetten = minder sjouwwerk naar de camper toe.)
Tijdens het koffie drinken hebben we nog even met de Nederlandse gids Arno gebeld om door te geven of hij wat eerder bij de camping kon komen. Dit had te maken met dat de poort rond 12.30 uur dicht zou gaan voor een paar uur en dan konden wij er niet meer door. Dus moesten we wel voor die tijd van het terrein zijn.
Rond12.30 uur zijn we met de groep richting de poort gelopen, dan konden Aloy en Henk de camper weer afkoppelen. Buiten de poort zijn we met z`n allen in de camper gestapt. We hoefden niet zolang op Arno te wachten.
De kennismaking verliep lekker vlotjes en hij had al snel door dat we eigenlijk wel geïnteresseerd waren om Berlijn te gaan verkennen. Wel gaf Arno nog aan dat we misschien problemen in Berlijn konden krijgen, omdat er geen vrachtauto`s in Berlijn mogen rijden. We zouden wel zien.
Arno bleek al jaren in Duitsland te wonen, dus de weg wijzen was voor hem een peulenschil. Arno vond het helemaal geen probleem om achter Henk te gaan zitten op het tussenstuk. Hij kon zo iedereen goed zien en ook goed aangeven hoe we moesten rijden.
We reden bij de camping weg richting de snelweg.
Op de snelweg richting Berlijn reden we langs grote tribunes. Hier bleken ze jaren lang autoraces te hebben gehouden.
Toen we eenmaal in Berlijn waren, kwamen we als 1e langs “Dikke Willem” hier werden door verschillende mensen foto’s gemaakt.
Toen gingen we verder langs de “Berliner Dom”.
Deze dom zag er aan de buitenkant eigenlijk wel heel indrukwekkend uit.
Daarna reden we verder langs een “automonument” in beton op een rotonde en daar iets verderop lag alweer het plein waar “Hitlers Joodse boekverbranding” plaats vond van de 2e wereldoorlog. Dit werd gesymboliseerd met een monument in de grond met allerlei lege boeken- planken.
Verderop stond het duurste hotel van Berlijn “Duron” waar de Koning en Keizerin woonden.
Toen kwamen we in het middelpunt van Oost Berlijn, hier staan de mooiste gebouwen, waaronder de “Bibliotheek”, deze waren ze aan het renoveren en stond aardig in de steigers toen wij er waren. Aan de overkant van het plein stond een universiteitsgebouw, waar mensen als Einstein, Gebroeders Koch en Gebroeders Gedrin hebben gewerkt.
Daarna zijn we weer verder gereden met de camper. Al redelijk vlot kwamen we op een winkelstraat van ongeveer 3km. Dit bleek de straat “Unter den Linden” te zijn. Als je in deze straat een baan zocht, werd er wel verwacht dat je Duits en Russisch kon spreken. Hier blijken dus ook veel russen te komen om te winkelen. Verder bevond zich in deze straat ook het grootste warenhuis van Europa.
Het duurste kopje koffie wat je daar kan drinken is ongeveer 600 euro.
Helaas had Henk geen genoeg geld in zijn portemonnee om daar een kopje koffie te gaan drinken met ze allen. Dat is wel jammer, want wij hadden die dure kopjes, waaruit gedronken zou worden, wel willen zien. (Een korte berekening die gemaakt is door Roland & Mirjam blijkt dat we 6000 euro te kort kwamen).
Aangezien we allemaal wat moeten bezuinigen ging het kopje koffie drinken helaas daar dus niet door. Ook hoorde we Arno niet over een geldboom, die in Berlijn zou staan, praten. (jammer hoor)
Verder worden er ook in het warenhuis ongeveer 1200 verschillende kazen en 1400 verschillende wijnen verkocht.
Verderop in de straat stond er een vliegtuigvleugel, voor een deel boven en voor een deel onder de grond. Daar vlakbij bevond zich een schuilkelder voor als er een atoombom zou vallen, Hier was plaats voor ongeveer 1400 mensen. In geval van nood.
Daarna reden we langs het allereerste stoplicht wat in Duitsland is geplaatst. De stoplichten zijn in de loop van de jaren toch wel aardig veranderd. Wat een oud beestje, maar leuk dat ze hem hebben behouden.
Verderop Kwamen we bij de televisietoren “De Lange Slungel”. Als de zon schijnt op de toren, komt er een kruis op te staan door het zonlicht.
Zo kun je dan zien waar je bent in Berlijn en ook de tijd schatten, aan de hand van de stand van de zon, die op de toren schijnt.
Toen kwamen we bij “De Brandenburger Tor”, de poort van Oost- naar West Berlijn. Bij de poort bleken ook nog aardig wat oude Trabantautootjes te staan. Deze zie dus nog steeds rijden in Duitsland. Mooi om te zien.
Omdat we al weer een tijdje hadden gereden, besloten we om eerst maar even een broodje te nemen, want ook onze magen moeten gevuld blijven. Dit hebben we gewoon maar even aan de kant van de straat gedaan, want we waren nog lang niet klaar met de rondrit door Berlijn. Toen we alles weer achter onze kiezen hadden, vervolgden we onze weg.
Nu gingen we naar de beroemde “Berlijnse Muur” of wat er nog van over was. Er werd besloten om hier wel even uit de camper te gaan, want deze muur moet je van dichtbij zien. We bleken te stoppen op een punt waar nog een groot stuk muur bleek te staan. Ze hadden op dit punt een deel van de muur er tussenuit gehaald en bewust een klein stukje verplaatst. We konden hier goed zien naar beide kanten toe hoe het er zowel in Oost- als in West Berlijn uitziet qua huizenbouw. Tegenover de Berlijnse Muur staat ook een beroemd ijshockeystadion “O2 World”. Hier worden niet alleen ijshockeywedstrijden gehouden, maar ook grote concerten. Zo houdt Andre Rieu ook altijd hier zijn concerten al hij in Berlijn is. Dan blijkt hij 17.000 mensen tegelijk te kunnen ontvangen voor zo`n concert. Toen we allemaal buiten stonden, wilden we nog wel even dichter naar de muur. Dus dit gedaan. Toen we bij de muur stonden, gaf Arno nog wat extra informatie. Op het punt waar wij stonden kon je een brug zien liggen. Deze brug, over de rivier de Spree, werd tijdens de oorlog bezet, dus aan de ene kant had je 2 torens waar de Duitsers zaten en aan de andere kant had je 2 torens waar de Russen wacht hielden. Duitsers wilden nog wel eens vluchten met een boot. Zo probeerden ze van Oost- naar West Berlijn te vluchten. Veelal mislukte dit, maar als je levend de overkant had gehaald, kreeg je gratie. Het overgebleven stuk muur bleek ook `s avonds verlicht te worden om goed duidelijk te maken wat er nog van over was.
Ook vertelde Arno dat ondanks dat de muur is afgebroken, er door heel Berlijn een lijn van 2 bakstenen breed blijkt te lopen, zodat men kan zien waar die beroemde muur gestaan heeft. Ook vertelde Arno ons nog dat Nederlandse architecten goed bij de wederopbouw van Berlijn waren vertegenwoordigd. Zo konden we aan de overkant van het kanaal een pakhuis zien staan wat ontworpen was door een Nederlander. Hier was tegenwoordig MTV in gevestigd.
Toen hij dat had verteld wilden we natuurlijk ook zelf nog een stuk langs de restanten van “De Muur” lopen, want er waren allerlei afbeeldingen op geschilderd, door verschillende kunstenaars. Dus daar liepen we op de ooit zo beroemde grens tussen Oost- & West Berlijn.
Zo bleek ook de beroemde Kus van de Russische Brezjnev met Honecker erop te staan. Deze was natuurlijk al heel beroemd geworden van de TV.
Toen we op een gegeven moment even rond keken, zagen we ook weer de televisietoren in de verte. Het kruis wat er op stond werd flink door de zon verlicht. Op de muur waren verder allerlei verschillende afbeeldingen te zien. Soms kon je er wel wat bekends in ontdekken, maar ook vaak genoeg konden wij er geen voorstelling van maken.
Omdat wij wel duidelijk wilden maken dat wij daar bij de Berlijnse muur waren geweest, wilden Mirjam, Erik Jan, Margreet & Roland dit wel even vastgelegd hebben op de kiek, dus zo gedaan.
Ook bleek er op sommige stukken van de muur allerlei teksten & namen te staan. Iedere bezoeker van de muur mag er wat opschrijven of zijn/haar naam erop zetten, wat hij of zij maar wil. Dus wij ook op zoek naar een pen of stift, want ook wij wilden dit wel doen. Ina bleek als enige een pen bij zich te hebben, dus zij heeft er even voor gezorgd dat onze namen er ook allemaal op kwamen te staan. Voor ons was het ook geen haalbare kaart om dit zelf te doen wat alleen vrij onderaan de muur was er nog goed plek om wat op te schrijven. Voor de rest stond er al heel veel dwars door elkaar heen.
Daarna zij we verder langs de muur gelopen, weer richting de camper. We kwamen toen ook nog een Trabant autootjes schildering tegen op de muur.
Dit deel van de Berlijnse Muur is dus wereldberoemd, omdat het de vrijheid symboliseert.
Toen we bij de camper kwamen, wilde Margreet wel even een stukje lopen. Dit kon heel goed, want er lag een heel groot grasveld voor haar en dan heeft ze geen steuntje nodig. Dus gaan met die banaan en lopen maar….. Ze had al een stukje gelopen en Will hield haar in de gaten, toen ze steeds sneller ging lopen. Gelukkig heeft Margreet valtechniek gehad, dus daar ging ze. Toen Will bij haar kwam, was ze toch niet geheel ongeschonden uit de “strijd” gekomen, want haar duim had een lichte knauw gehad. Gewoon doorgaan is haar motto.
Toen we uiteindelijk toch weer in de camper zaten, gingen we snel weer verder. Er was nog genoeg te zien. Ons volgende bezoekpunt waar we naar toe gingen, was: “Kurfürstendam” en toen kwamen we ook al snel bij een ander beroemd punt, nl. “Checkpoint Charlie”.
Tijdens de Berlijnse Muur was dit een doorgang van Oost naar West Berlijn voor hoogwaardige mensen.
Als je wilde, kon je hier ook op de foto met een soldaat, maar omdat wij in een grote camper zaten (waar parkeer je die even snel), hebben we dit niet gedaan. Arno werd op een gegeven moment zelfs door zijn vrouw gebeld waar hij was. “Ik ben nog met die fantastische groep Nederlanders bezig met de rondrit door Berlijn, het gaat nog wel even duren” was zijn antwoord.
Toen reden we een parkeerplaats op. Arno vertelde ons dat hieronder een beroemde bunker zat, nl. “De Bunker van Hitler” Deze bunker heeft een plafond van beton van wel 3meter dik. Dit is geen bekende plek, die is open gesteld voor het publiek. De Duitsers willen dit niet, vanwege de neonazi’s en omdat het misschien anders een bedevaartplek zou worden voor Hitler aanhangers. Ook was men bang dat er eventueel aanslagen gepleegd zouden worden. Wel staan er borden met foto`s & tekst over de bunker.
Arno vertelde ook nog dat er wel een film over gemaakt is. De titel van deze film was: “Der Untergang”. De reden waarom er nu een parkeerplaats ligt bovenop de bunker, is wel duidelijk.
We zijn van de parkeerplaats afgereden en verder gegaan met de rondleiding. (het was toch indrukwekkend om daar stil te staan)
Daar vlakbij ligt: “Het Joodsmonument” Een soort doolhof van 2700 betonnen blokken. Deze blokken hebben allemaal dezelfde afmeting, grote & gewicht. Alleen zit het ene blok meer onder de grond dan de andere. Als je er van een afstand opkijkt, lijkt het net een golvend gezicht en dat is best heel indrukwekkend om te zien. Deze blokken symboliseren alle omgekomen joden in de 2e wereldoorlog. Onder de grond zit dan ook nog een centrum waar meer uitleg te verkrijgen is over dit monument. Helmut Kohl heeft er voor gezorgd dat dit monument er moest komen. Zo ook heeft hij excuses aangeboden aan Israël, over wat de Duitsers hun volk hebben aangedaan in de 2e wereldoorlog. Hiervoor heeft Helmut Kohl de Nobelprijs voor de vrede gehad.
Achter dit monument staat het Hiltonhotel (gele gebouw op de foto), dit was het hotel, waar Michael Jackson zijn kind voor het eerst op het balkon liet zien, gevaarlijk over de balustrade heen.
Toen wilde Arno ons nog “Het Charlottenburch” laten zien. Maar om daar te komen, had nog wel wat voeten in aarde. Wat was het geval; de nodige wegen waren afgezet. Er ging waarschijnlijk morgen wat plaatsvinden in de stad, maar wat dat wist Arno ook niet. Naar wat omrijden, kwamen we toch op het punt waar we wilden zijn. Ook zijn we nog langs verschillende ambassades van verschillenden landen gereden. Om daarna toch maar eens terug naar de camping te rijden, want we waren al een aardige middag onderweg. Arno is uiteindelijk dus ook veel langer bij ons gebleven, maar dat vond hij helemaal niet erg. Hij vond het juist wel heel prettig dat we zoveel belangstelling hadden voor de stad en ook de nodige vragen voor hem hadden daarover. We hebben hem hartelijk bedankt voor de gezellige middag. Toen we bij de poort van de camping aankwamen, namen we afscheid van hem.
Omdat we de gehele dag al in de camper hadden gezeten, moesten er een aantal nu toch eerst wel even een sanitaire stop maken, dus ook Mirjam, Margreet, Roland & Will stapten tegelijk ook maar uit. Op de terugweg naar de camper kwamen we Nederlanders tegen en daar raakten we mee aan de praat. Ze waren wel nieuwsgierig hoe wij op de camping stonden. Toen we vertelden van de camper, bleken ze hem al te hebben zien rijden gisteren op de camping. Uit het gesprek wat we hadden, bleek dat zij de volgende dag een fietstocht door Berlijn zouden gaan doen voor een goed doel. Toen kwamen we er dus achter dat, dat waarschijnlijk de reden moet zijn geweest, waarom we vandaag niet overal konden komen in verband met de nodige afzettingen. Voordat we weer verder gingen, gaf Roland aan dat ze als ze de camper wilden bekijken, ze welkom waren.
Eenmaal terug bij de camper vertelden wij dat er morgen dus een fietstocht zou plaats vinden in Berlijn. Gezamenlijk werd er toen maar besloten om niet morgen nog een keer naar Berlijn te gaan, maar dat maar maandag te gaan doen.
Henk vertelde verder ook nog dat het vandaag feest was op de camping, want de camping bleek zoveel jaar te bestaan. `s Avonds zou er ook een feest plaats vinden. Erik Jan & Martien gingen eens even op onderzoek uit en ze vertrokken richting het restaurant. Ook Margreet, Mirjam & Aloy vertrokken die kant uit. Al snel kwamen Erik Jan & Marien terug, Ze vertelden dat je gratis vis kon krijgen. Erik Jan vond dat heel lekker en had ‘een visje’ meegenomen om bij de camper op te eten. Hij heeft er heerlijk van zitten smullen. Ondertussen was Ina al weer druk in de weer met de nodige potten & pannen. Dit keer stonden er pannenkoeken op het menu. Toen het tijd was om te eten, hebben we weer gezellig met z`n allen buiten bij de camper zitten eten. Wat waren de pannenkoeken lekker.
Het feest wat `s avonds zou plaatsvinden, bleek vlakbij onze camper te zijn. Bij het strandje, waar we al vaker hebben ontbeten en/of koffie gedronken.
We keken er bij de camper vandaan zo op uit. Toen we alles hadden opgeruimd van het eten, zijn we bijna met de gehele groep er naar toe gegaan. Alleen Will & Margreet gingen niet mee, zij gingen liever even rustig douchen. Maar voordat ze daar aan toe kwamen, zagen ze de Nederlanders aankomen lopen, waar ze eerder op de dag mee in gesprek waren geweest. Margreet en Will hebben de camper laten zien, zodat ze een goed idee kregen hoe wij leefden op de camping.
De anderen waren ondertussen naar de muziek gegaan, want dat klonk wel goed en ze hebben daar met z`n allen wat gedronken. Er zat alleen een kleine maar aan het feest; De muziek was al om 22.00 uur afgelopen. Dat was wel jammer, dus zijn we bij de camper ook nog maar wat gaan drinken.
Om na een tijdje toch maar te besluiten om naar bed te gaan, hoe gezellig het was.


Zondag 30 mei.
’s Morgens werden we door de koekoek gewekt, nadat we uit geslapen hadden tot 08.30 uur. Het bleek te regenen en wel vrij gestaag. We besloten om het ontbijt maar in de camper te nuttigen. Terwijl we daar mee bezig waren, hebben we meteen even doorgenomen wat de bestemming voor vandaag zou worden.
Het werd het “Park Sanssousi” Dit park ligt niet ver bij de camping vandaan. We hoopten alleen dat de regen niet te lang zou gaan duren, want daar zaten we natuurlijk niet echt op te wachten. We vertrokken dus wel met regen, we zouden het wel zien.
In het Park Sanssousi staat het buitenhuis van Koning Dikke Willem waar hij zijn 7 vrouwen ontving. We besloten het park maar eens in te gaan en dan zouden we wel zien wat we allemaal tegen zouden komen. Al snel kwamen we de 1e mooie gebouwen al tegen. Ondertussen kwam de regen vrij gestaag uit de lucht. We liepen ook nog even verkeerd, want het pad bleek niet rolstoeltoegankelijk en we liepen anders het park ook weer uit. Dat was natuurlijk niet de bedoeling. Na een stukje terug te hebben gelopen, kwamen we op de juiste route terecht.
Allerlei mooie kastelen en tuinen waren er te zien.
Dus hier over was wel het nodige te fotograferen & te filmen. Aloy heeft vooral het filmen voor zijn rekening genomen. (Wat is hij toch van vele markten thuis of niet soms?)
Op een gegeven moment kwamen we bij een gebouw, waarvan de bakstenen niet echt bleken te zijn. Deze ‘bakstenen’ bleken ze er vroeger met de hand op te schilderen. Dit, omdat bakstenen vroeger heel duur waren en schilderen dus een goedkopere oplossing was. Om je eerlijk te zeggen was het ook bijna niet te zien. Pas toen we er dicht genoeg bij stonden, konden we het wel zien. Het bleek vroeger ook echt een beroep te zijn om bakstenen op gebouwen te schilderen.
Verder waren er in de vele tuinen overal ook mooie beelden te zien. Op een gegeven moment kwamen we op een plek waar ze deze beelden ook met de hand aan het opknappen waren. Het ontdoen van groene aanslag was hard nodig. Deze beelden waren heel groot, een keer zo groot als de mensen zelf. En dan die grote sokkels er nog onder. De beelden bleken allemaal te staan aan een lange laan. Dat was de vroegere rijlaan, deze bleek 7 km. lang te zijn en hier hebben vroeger dus vele, vele koetsen overheen gereden.
Nu lagen er op deze rijlaan vooral veel plassen met water, want de regen kwam nog steeds aardig uit de lucht zetten. Aloy heeft op een gegeven moment zijn bodywarmer afgestaan aan Roland. Dit om het besturingssysteem van zijn rolstoel te beschermen, want hoeveel water kon die hebben?
Toen we bij de vijver aankwamen met een grote fontein er in, werd het wat droger weer. Omdat de groep inmiddels aardig uit elkaar was gelopen, besloot Henk hier maar even een kleine rustpauze in te lassen en ging er maar eens bij zitten. Margreet was van al dat zitten juist moe geworden en zij besloot om maar eens een rondje rond de vijver te gaan lopen. Samen met Will ging ze op pad. Halverwege kwam ze er toen achter dat de vijver toch wel aardig groot was, maar ja, even doorzetten en dan was ze er weer. Toen ze vlakbij was, deed Henk een poging om foto`s van dat lopen te maken. Met recht een poging, want toen we gingen kijken hoe we er op stonden, bleken er helemaal geen foto`s te zijn gemaakt. Ook nu bracht Aloy weer uitkomst en werden Margreet & Will toch nog op de plaat vastgelegd.
Achter de vijver lag weer een mooi gebouw om te bekijken. Toen we even overleg hadden, gaf Henk aan dat hij maar niet mee ging, want dan kon hij de camper halen en daar naar toe rijden om ons daar weer op te pikken. Hij had alleen een klein foutje gemaakt. Zijn jas (met de sleutel van de camper erin) lag bij Roland op zijn stoel en Mirjam & Roland gaan natuurlijk in hun elektrische rolstoelen sneller naar boven dan de anderen. Dus voordat Henk doorhad wat er gebeurde, waren zij al een eind op streek en niet meer te beroepen. Ook mobiel bellen mislukte (Mirjam had de telefoon niet aanstaan). Toen zat er ook voor Henk niets anders op om mee naar boven te gaan met de anderen. De tippel naar boven was eigenlijk wel even flink duwen, want het was vrij steil. Gelukkig zaten er een aantal plateautjes in waarop er even gerust kon worden.
Boven bleek je ook een beelden- en fotogalerie te kunnen bekijken. Helaas was deze niet rolstoeltoegankelijk. Ina & Martien zijn hem wel gaan bekijken. Wij zijn daar met de rest boven blijven wachten en zowaar kwam de zon er nog even aardig bij. Toen Ina & Martien terugkwamen, bleken we toch niet zoveel te hebben gemist, want de schilderijen waren wel mooi, maar zouden ons ook niet zoveel zeggen.
Daarna hebben we nog even verder daar rondgekeken om zo langzamerhand toch weer richting de camper te lopen. Onderweg kwamen we nog een stalletje tegen en daar zijn nog wat kaarten gekocht. Henk is toen wel de camper al gaan halen en wij vonden een terrasje. Hier hebben we nog wat gedronken en een broodje worst gegeten. Henk moest wel met de camper langs dit terras rijden, dus mislopen was er niet bij. Toen ook Henk de inwendige mens wat had gevuld, besloten we toch nog een stukje richting Berlijn te gaan rijden, want iedereen vond het nog te vroeg om alweer terug te gaan naar de camping.
We kwamen op een gegeven moment bij een hele belangrijke brug in de oorlog
“De Glienicker Brucke” Hier zijn we bij gestopt en uitgestapt met z`n allen. Toen we de brug hadden gezien, bleek er aan de overkant ook een klein park te liggen. Daar wilden we ook nog wel even kijken. Henk besloot om nu echt maar niet mee te gaan, want de camper stond op een punt waar dat eigenlijk helemaal niet mocht. En om problemen te voorkomen….
Dus wij met z`n allen op weg naar het park. Wat kregen we hier weer te zien. Al gauw was de ingang van het park gevonden. Ina & Aloy stonden toen eerst nog dingen er over te lezen. Daarna liepen we verder over een slingerend pad met dwarse gleuven erin, dat reed heel lekker als je in een rolstoel zat (maar niet heus).
Toen kwamen we langs een groot kasteel. Jammer genoeg stond er een mooi groot hek voor, dus konden we het niet van dichterbij bekijken. Toch zijn er wel een aantal foto`s gemaakt, want dat konden we niet laten.
Ina en Aloy hadden dus al gezien dat je kon rondlopen in het park, dus gingen we verder. Niet ver van de camper vandaan, kwamen we weer op de weg uit. Toen we weer bij Henk waren, vertelde hij dat hij voor de show de motorkap had open gezet. Dit bleek achteraf een goede zet te zijn geweest, want hij had de politie al op bezoek gehad. Zo kon hij toch nog een smoesje verzinnen dat hij het van het parkeren niet wist en een klein probleempje had wat opgelost diende te worden.
Dus toen konden we toch gewoon naar de camping teruggaan.
Toen we op de camping aankwamen en het “inparkeren” weer ging plaatsvinden, werden we weer op tijd gewaarschuwd door Aloy. Hij gaf meestal even een seintje als het zover was dat de camper weer aanelkaar gekoppeld zou worden. Dit kon wel even wat beroering geven en dan is het wel prettig om dat te weten. Met dat inparkeren waren er toch wel de nodige sporen ontstaan, want je staat nooit in 1x helemaal perfect.
Omdat het `s nachts regelmatig regende en wij met de camper onder de bomen stonden. Trok Aloy de stoute schoenen aan om de sporen van de camper weg de harken. Dit was om te voorkomen dat wij met de camper vast zouden komen te zitten. (Dit is namelijk al eens eerder met een reis gebeurd), en dat was geen pretje. Margreet vond het wel leuk om Aloy een handje te gaan helpen. Al harkende maakte ze de opmerking “moet ik ook nog werken tijdens mijn vakantie” De hark die je kon lenen op de camping, hebben we netjes met z’n allen weer teruggebracht. Henk kwam ons met de fiets al tegemoet, hij kon het niet laten om een beetje gek te doen. De fiets had hij een paar dagen geleden ontdekt toen hij voor de camper zat. Omdat hij voor de eerste keer mee was, wist hij niet dat er een fiets mee was. Margreet die dit wel wist, heeft hem aangemoedigd om hem er af te halen. Natuurlijk kon hij dit niet alleen en schoot Aloy hem te hulp. Henk zag het wel zitten om de fiets te gebruiken om naar het toiletgebouw te gaan. Ook worden er natuurlijk lekkere warme verse broodjes mee gehaald.
Ondertussen had Ina zich ook alweer op het eten gestort, maar dat was gelukkig nog niet klaar. Zo konden Will & Roland eerst nog in optocht en onder grote hilariteit met Henk zich terugtrekken voor een sanitaire stop. Henk nam de lift weer onder zijn hoede en dat ging natuurlijk niet op de gewone manier, maar al steppend ging hij er vandoor. Jammer genoeg is dit niet op een foto vastgelegd.
Nadat dat achter de rug was, bleek ook het eten bijna klaar te zijn, dus aanvallen maar. Er stond nasi & spaghetti op het menu. Dit konden we ook nu weer buiten eten, want het weer was helemaal opgeknapt. We hebben met z`n allen heerlijk zitten smullen. Voordat we het wisten, stond de koffie & thee, na het eten, ook al weer paraat. We hadden ook zoveel om over te kletsten na zo`n leuke, enigszins natte verregende dag.
Toch hebben we op een gegeven moment maar besloten om ons mandje op te gaan zoeken, want morgen wachtte ons weer een leuke lange dag.


Maandag 31 mei.
Maandagmorgen zijn we niet te laat opgestaan, want we wilden nu wel iets meer gaan zien van Berlijn. Dus iedereen was vlot in de kleren en ook het ontbijt was snel achter de rug. Op naar Berlijn…
Henk hoopte dat we ook nu geen problemen zouden krijgen met de camper in Berlijn, omdat deze vrij groot was. Afwachten dus.
In Berlijn reed Henk terug naar de plek waar we eerder met Arno hadden stil gestaan, Bij “Unter den Linden”, daar was gelukkig nog plek. Ina stelde voor om eerst nog even wat te drinken, want dan konden we daarna er tegenaan. Henk wilde de camper hier niet echt laten staan, dus hadden we afgesproken om naar “Branderburger Tor” te lopen en hem daar weer te ontmoeten. Maar toen we langs de “Dom” liepen en Roland een opmerking maakte, dat hij deze wel van binnen wilde bekijken, ging Henk toch nog eerst even met ons mee naar binnen. De “Dom” hadden we met de rondrit met Arno ook al gezien. We moesten er via de achterkant in, want de hoofdingang was geen haalbare kaart.
Van binnen bleek het een hele mooie kerk te zijn met heel veel glas in lood ramen, dus we keken onze ogen uit. Ook bleken hier mensen begraven te liggen, zoals koning Dikke Willem, Koninginnen en andere bekenden. Ook was er een gebedsruimte. Hier hebben ook wij een kaarsje voor iemand aangestoken. Toen we dat allemaal bekeken hadden, zijn we de kerk weer uitgegaan en verder gelopen. Henk is toen wel teruggegaan naar de camper. We zouden hem later verderop weer tegenkomen. Zo kwamen we nog langs een “oorlogsmonument”. Alleen Roland, Mirjam & Ina hebben daar even stil gestaan en verder nog wat gekeken. Ondertussen is de rest van de groep rustig doorgelopen.
Daarna zijn we door de duurste winkelstraat van Berlijn gelopen. Het weer was jammer genoeg er niet helemaal op vooruit gegaan. Het miezerde wat van de regen en helemaal zo warm was het ook niet. We lieten ons daardoor niet van de wijs brengen hoor.
In de straat was buiten ook een toilet. Daar kon maar 1 persoon tegelijk in en reiniging erbij, duurde het een kwartier voordat iemand anders er weer gebruik van kon gaan maken. Dus reken maar uit voor 9 personen hoe lang dat zou duren, als iedereen het zou doen.
Toen kwamen we nog langs een luxe autowinkel. Hier stonden de mooiste Ferrari`s en anderen hele dure auto`s. Dit was wel in het straatje van Roland. Hij wilde hier wel blijven hoor, er was zoveel te zien. Toch maar niet gedaan en hij is ons toch maar weer achterop gereden. Daarna zijn we doorgelopen naar ”De Branderburger Tor” De gewezen scheiding tussen Oost- en West Berlijn. Aan de ene kant blijken er wel trams te rijden en aan de andere kant dus niet en ook de Trabant autootjes zagen we daar maar aan 1 kant rijden. Vlakbij de Branderburger Tor heeft Henk ons weer opgepikt. We waren blij dat we niet te lang hebben hoeven wachten, want de regen kwam nu weer iets harder uit de lucht vallen. Dus hebben we even geschuild onder de Branderburger Tor zelf.
Voordat we naar “De Reichstag” gingen, hebben we in de camper eerst maar even een broodje genuttigd. Ik kan je wel vertellen dat die er wel ingingen. Toen op naar het volgende: “De Reichstag”.
Eerst moesten vanwege de beveiliging alle tassen van de rolstoelen af en ook onze fototoestellen en camera’s gecontroleerd worden, want ze moesten allemaal door een scanner heen. Toen we daar door heen waren, moesten eerst alle tassen weer op de rolstoelen gemaakt worden om daarna met de lift naar boven te gaan. Boven aangekomen kregen we allemaal een zendertje met een oortje voor de nodige uitleg. Dit werd wel in het Nederlands gedaan. Dus toen de koepel in en zo rondom naar boven gereden met uitleg er bij. We bleven dus om de haverklap even staan, om de instructies te luisteren en naar buiten te kijken, want er was van alles te zien. Toen we boven waren op het plateau eerst maar eens van het uitzicht genieten. Dit was heel goed te doen, omdat het gebouw hoofdzakelijk uit ramen bestaat. Na een tijdje waren we wel uitgekeken en zijn we langzamerhand weer naar beneden gegaan. Beneden weer aangekomen nog wat kaarten gekocht voor wie dat wilde. Toen het gebouw weer uit en naar de camper toegegaan. Eenmaal weer helemaal geïnstalleerd in de camper, vervolgden we onze trip door Berlijn. Zo kwamen we nog langs een mooi concertgebouw. Hier moet het mooiste & beste muziekgeluid te horen zijn van Berlijn (dit hoorden we van Arno eerder in de week).
Verderop lag nog een winkelcentrum, hierin moesten zich de snelste liften ter wereld bevinden. Dat wilden we natuurlijk wel eens zien met onze eigen ogen, dus er op af. Margreet had het toch wel aardig koud gekregen in de afgelopen uren, dus die wilde liever in de camper blijven. Natuurlijk kon dat en om niet helemaal alleen te zitten, heeft Will haar gezelschap gehouden. Toen de groep weer terug was, gaf Henk aan dat hij toch wel blij was dat Margreet er niet vandoor was gegaan met de camper. Hij had namelijk wel de sleutels in het contact laten zitten. Margreet & Will gaven toen aan dat ze dat de groep niet wilden aandoen en dat we beter met de gehele groep maar weer verder konden gaan.
Toen we net weer onderweg waren, kwamen we er achter dat we toch wel even door moesten rijden. Wat was het geval: De slagboom van de camping
sloot om 20.00 uur. Dat moesten we wel halen dus, want anders hadden we een groot probleem. Henk zag dat natuurlijk niet zo zitten. Ondertussen hadden we al wel met elkaar besproken wat te doen met het eten. Ina had namelijk deze keer niet al te veel zin om nog zelf te gaan koken en dat vonden we eigenlijk wel terecht. We besloten om rond 21.00 uur uit eten te gaan bij het restaurant. We kwamen om 19.55 uur aan bij de camping, dus al met al hadden we niet veel tijd over, namelijk nog 5 min. Direct werden er de nodige sanitaire stops gemaakt, want dat was er de gehele dag niet echt van gekomen. Er werd door Mirjam daardoor ook wat heen en weer gereden, want de plannen gingen toch weer veranderen. Nu was er toch maar besloten om eten van het restaurant te halen en het in de camper op te eten. Maar wat wilden we dan eten? Dat werd een allegaartje van ingrediënten wat het restaurant nog voor ons had, dus verschillende groentes, vlees & vis en verschillende soorten aardappelen. Toen we dan rond 22.00 uur eindelijk konden eten, was het ook binnen de kortste keren ook weer op. Iedereen bleek toch wel een behoorlijke trek te hebben en dat was natuurlijk niet zo gek na zo`n lange dag. Daarna was iedereen aardig uitgeteld en het bed liet dan ook niet zolang op zich wachten.


Dinsdag 1 juni.
De volgende ochtend stonden we weer op gezellig met een kopje thee of koffie. Daarna hebben we voor deze keer binnen ontbeten, omdat het weer het toch niet toe liet om dat buiten te doen. Vandaag was ook de dag dat we weer een eind richting Nederland zouden vertrekken. Dus vanochtend hoefden we ons niet zo te haasten, dus rustig aan was het advies.
Hoe laat we van de camping vertrokken zijn, weten we even niet meer. We waren in ieder geval weer onderweg naar huis en dat stemde ons wat minder goed, want het eind van de vakantie kwam weer in zicht. Na al een behoorlijk stuk gereden te hebben, besloten we even een stop te maken. Dit deden we, bij later bleek een vrij luxe restaurant. Hier hadden we alle ruimte om het nodige vocht te lozen, voor degene die dat wilden. Wat een “balzaal”. Toen we allemaal weer terug waren in camper, hebben we daar eerst nog even een broodje gegeten. Daarna zijn we doorgereden naar de volgende mooie ruime camping. Deze camping bleek niet zover van de snelweg af te liggen. Wederom lag deze camping ook weer aan een meer.
De camping: “Blauer See” bij Garbsen was ook een mooie grote & ruim opgezette camping. We kwamen op een vrij groot grasveld te staan, dus we hadden alle ruimte. Wel kwamen we er vrij snel achter dat er ook een paar verraderlijke kleine gaten in zaten. Will viel al snel in zo’n gat. Dit ging gelukkig net goed. Henk kwam toen met de oplossing, nl. een kleine pion erin zetten, dan kon iedereen goed zien dat het daar even oppassen was. Daarna gingen we met een aantal even naar de ‘speeltuin’, die lag een klein eindje verderop, want Ina begon nog maar net met het eten. Macaroni stond er op het menu. Dit was voor de laatste keer in de camper koken en zoals de hele week, ging deze maaltijd er later ook weer goed in. Na het eten wilden Margreet, Roland & Mirjam nog wel even naar het bewuste speeltuintje. Erik Jan koos er voor om bij de camper te blijven. Martien & Will begonnen maar alvast met het inpakken van de tassen, want dat moest toch ook gebeuren. Toen de afwas klaar was, gingen ook de anderen naar het speeltuintje toe. Vooral de kabelbaan was wel aardig in trek. Ook Margreet heeft het een aantal keren geprobeerd om daar vanaf te roetsjen. Dat lukte helaas niet zo goed. Gelukkig was Henk in de buurt om haar een handje te helpen. Roland had het ook heel graag willen proberen, maar dat was helemaal geen haalbare kaart. Daarna kwamen ze allemaal terug naar de camper. We hebben toen buiten met z`n allen eerst koffie gedronken. Het was weer ouderwets gezellig en de avond ging eigenlijk weer veel te snel voorbij. Het werd weer tijd om de spullen op te ruimen. Helaas kon iemand een glas niet meer goed vasthouden, met als resultaat: scherven. Maar ja, die brengen toch geluk?
Toen die opgeruimd waren, was het echt wel tijd om voor de laatste keer ons bed in de camper op te zoeken. Zo gezegd, zo gedaan.

Woensdag 2 juni.
’s Morgens de laatste ochtend werden we een uur te vroeg wakker. Dit kwam, omdat Martien verkeerd op zijn horloge had gekeken.
Alleen Erik Jan zei, toen hij gewekt werd, “Je bent een uur te vroeg”. Daarna draaide hij zich om en tukte weer verder.
De anderen, die wel wakker waren, besloten er wel uit te blijven om rustig op te staan en de laatste spullen in te pakken.
Toen dat achter de rug was, zijn Mirjam en Aloy verse broodjes gaan halen op de camping. Alleen leek het wel of Aloy geen broodjes wilde halen. Hij liet ze namelijk op de balie liggen. Gelukkig was Mirjam wel wakker en kwamen de broodjes toch nog bij de camper terecht. Toen iedereen weer in de kleren was, werd het een ontbijt, met een allegaartje aan spullen die opgemaakt moesten worden. Dat heb je op zo’n laatste vakantiedag.
Daarna de camper in, alles goed vast sjorren en vertrekken maar en op naar Nederland.
Onderweg nog 1 keer voor de grens bij Teckelenburg besloten wij om er nog even uit te gaan. Ook hier werd weer een beroep gedaan op de goede stuurmanskunsten van Henk. De wegen waren hier vrij smal en bovendien ook nog aardig steil. Op een gegeven moment reden we bijna stapvoets, maar we kwamen wel waar we wilden. Namelijk op een vrij ruime parkeerplaats met weer een picknicktafel. Hier hebben we eerst maar weer eens wat gegeten, toen werden echt de laatste dingen opgemaakt. Daarna zijn we nog even een eindje gaan wandelen. We kwamen op een gegeven moment bij een soort plateau, waar je uitkeek op het water. Hier hebben Erik Jan & Margreet even mooi de benen kunnen strekken, voordat we met de laatste etappe van de reis begonnen.
Om 16.30 uur bereikten we de grens van Nederland. Toen we de grens bereikt hadden, was het voor Henk nog een peulenschil om door te rijden naar Nijverdal. We kwamen rond 18.00 uur aan bij de Bowling Boerderij.
Nog even een groepsfoto voor de camper gemaakt van ons allen. Een voorbijgangster was zo aardig dit voor haar rekening te nemen.
Dus toen naar de bowlingboerderij gelopen. Het viel ons wel op dat het heel druk was op straat, was er soms wat te doen?
Toen we binnen waren bij “de Hooischuur”, voor een lekkere pannenkoek, kwam er iemand van het personeel naar ons toe. Hij vertelde dat de avondvierdaagse aan de gang was. Ook adviseerde hij Henk om de camper ergens anders neer te zetten, want hij was bang dat we dan niet meer weg konden komen. Dus Aloy & Henk namen dit ter harte en hebben dat meteen gedaan.
Ondertussen konden wij al rustig bekijken welke pannenkoek wij dan wilden bestellen, want natuurlijk wachtten wij tot ze terug waren. Gelukkig duurde het niet zo lang, voordat ze er weer waren en al snel stond de soep op tafel dus aanvallen maar. We hebben met zijn allen heerlijk gegeten en nog even de afgelopen week doorgenomen. Rond 19.30 uur vond Henk het toch wel tijd om op te gaan stappen, want we moesten nu wel wat verder lopen. Dwars door de vele vierdaagse lopers heen, bereikten we de camper. Daarna was het nog een klein stukje met de camper rijden naar de Handihome toe. Waar iedereen ons stond in te zwaaien en om gezamenlijk nog een bakje thee en/of koffie met ons te drinken.

Tot slot de vakantie was erg geslaagd.

Dit verslag is gemaakt in 2010.
Door Roland Wartena & Mirjam Veltum, met ondersteuning van
Margreet Wezel & Will Jager.